Góry Izerskie

(czes. Jizerské hory, niem. Isergebirge) czyli Góry Izerskie zwane potocznie Izerami. Położone są na terenie Polski oraz Czech, są częścią Sudetów Zachodnich. Brama Żytawska zamyka je od strony zachodniej, a od strony Karkonoszy oddziela Przełęcz Szklarska. Stworzone są grzbietów górskich o przebiegu północno zachodnim – południowo wschodnim; najważniejsze z nich to: w części polskiej: Grzbiet Kamienicki (Kamienica - 974 m n.p.m.), Wysoki Grzbiet (Wysoka Kopa - 1126 m n.p.m. - najwyższe wzniesienie Gór Izerskich) oba grzbiety łączy przełęcz Rozdroże Izerskie; w części czeskiej: Střední Jizerský Hřeben (Jelení Stráň - 1018 m n.p.m.), Vlašský Hřeben (Černý Vrch - 1024 m n.p.m.), Desenský Hřeben i Hejnický Hřeben (Jizera - 1122 m n.p.m.). 

Góry Izerskie są niezbyt wysokimi górami, raczej o łagodnych wierzchowinach (czego skutkiem są działania warunków atmosferycznych w okresie paleogenu - 70-35 mln lat temu - nastąpiło wietrzenie skał, powodując wyrównanie szczytowych partii gór). 

Od czasów średniowiecznych Izery penetrowane i eksplorowane były przez różnych poszukiwaczy. A to dlatego, że ze skałami przeobrażeniowymi związane jest występowanie kamieni półszlachetnych, szlachetnych i cennych surowców mineralnych. 

Jednym z najbardziej znanych miejsc eksploatacji kamieni szlachetnych była Hala Izerska, gdzie znajdowano rubiny, szafiry, agaty i złoto.

Na Rozdrożu Izerskim nawet dzisiaj można odszukać okazy kwarcu występującego w żyłach kwarcowych. Jedną z największych żył kwarcu, która ciągnie się na przestrzeni 10 km. pasem o szerokości 10-80 m i jest eksploatowana w kopalni Stanisław. Granaty obficie pojawiają się w łupkach Kamienickiego Grzbietu, a turmaliny w zbudowanych z łupków grzebieniach Wysokiego Grzbietu. W całym paśmie Grzbietu Kamienickiego występują rudy cyny oraz ruda kobaltu wydobywane z przerwami od XV do XIX wieku. Spośród surowców skalnych największą popularnością cieszą się gnejsy wykorzystywane jako tłuczeń oraz materiał budowlany.